اخبار تاريخ و اقتصاد روزنامه شماره ۶۵۱۶

«نیروهای ناتو تلاش کردند سلاح‌ها و تجهیزاتی را که به جا گذاشته بودند، از کار بیندازند اما برخی از آنها سالم ماندند و به دست امارت اسلامی افتادند. در مورد خودروها و تجهیزاتی که تا حدی تخریب شده‌اند ما در تلاشیم تا آنها را برای استفاده بازسازی و تعمیر کنیم.»

در سال‌های نخست قرن سیزدهم ـ نوزدهم ایران و انگلستان شاهد شکل‌گیری و توسعه محدود یک رابطه سیاسی بودند که مبنای اصلی آن شرایط ویژه ناشی از جنگ بود. درواقع، جدی‌شدن خطر ناپلئون انگلیسی‌ها را واداشت که توجه خاصی به ایران داشته باشند. در مقابل، ایران نیز با توجه به رویارویی نظامی‌ با روسیه از توسعه روابط با انگلستان استقبال کرد. اگرچه انگلستان تمایل چندانی به ارتقای سطح این تماس با ایران نداشت، اقدام هم‌زمان ایران در گسترش روابط با فرانسه، آن دولت را به بازنگری در این رویکرد واداشت. در فاصله سال‌های ۱۲۲۴/ ۱۸۰۹ تا ۱۲۲۹/۱۸۱۲ انگلستان با تامین بخشی از نیازهای نظامی دولت نوپای قاجار، جایگاه و نفوذ خود در ایران را تقویت کرد. این ارتقای نفوذ به سفیران وقت این کشور فرصت داد تا هم‌راستا با منافع دولت متبوع خود، در روند ناپیوسته و نسبتا طولانی مذاکرات صلح ایران و روسیه اعمال نفوذ کنند.