در سالهای اخیر، همزمان با تشدید نوسانات اقتصادی، کاهش قدرت خرید و محدودتر شدن مسیرهای سرمایهگذاری برای عموم مردم، نگاه به ابزارهای مالی نوین بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. از یکسو، بازارهای سنتی مانند مسکن، طلا و بورس با چالشهایی نظیر نقدشوندگی پایین، ریسکهای سیاستی و نیاز به سرمایه اولیه بالا مواجهاند و از سوی دیگر، دسترسی سرمایهگذاران ایرانی به بازارهای جهانی به دلیل تحریمها و محدودیتهای انتقال پول عملاً مسدود شده است. در چنین فضایی، بسیاری از افراد به نگهداری صرف داراییهای ارزی برای حفظ ارزش سرمایه روی آوردهاند؛ رویکردی که اگرچه میتواند نقش حفاظتی داشته باشد، اما الزاماً به خلق ارزش منجر نمیشود.